• Tijd...

    12 januari 2010

    Het was volle maan.
    Het witte maanlicht zorgde ervoor dat ik alles goed kon zien.
    Het kerkhofje vlaknaast de uitgang. Het pad dat naar de achterkant van de kerk leidt.
    De laatste keer dat ik op het pad naar de achterkant van de kerk liep, was het een warme, zwoele zomeravond in augustus.
    Mijn vader en zijn vrienden liepen op dit pad.
    Ik liep achter hen aan.
    Aan de achterkant van de kerk, maakte ik een foto van hen.
    Behalve mijn vader, lachte iedereen op de foto.
    Ik maakte er nog een paar...maar mijn vader hield dezelfde blik in zijn ogen.
    Want hij was degene die binnenkort zou sterven.
    Wat een onwerkelijk gevoel moet dat geweest zijn.
    Hij voelde dat dit leven, voor hem, heel snel afgelopen zou zijn.
    Dat deze bijzondere groep, geen groep meer zou zijn, zoals het altijd was.
    Zo mooi in evenwicht...drie mannen, drie vrouwen.

    Nu was het 1 december, een koude, heldere nacht.
    Op de plek waar mijn vader stond, viel nu alleen de schaduw van de kerk.
    En ik stond daar...
    Opeens kreeg ik het gevoel dat mijn vader met mij mee keek.
    Samen keken we omhoog naar de kerkklok.
    De klok sloeg 12 keer...het moment waarop de ene dag overgaat in de andere.
    Op dat moment besefte ik, meer dan ooit:
    Tijd is iets…dat niet bestaat.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 908 keer bekeken